خدمتتون عارض بشم که ۴۹ رو‌ روی ترازو دیدم. و‌خب الان دیگه قضیه ، قضیه ی وزن نیست و داستان پروتئین و‌ وزنه میاد وسط. چون میخوام  ورزشکاری و محکم  تر و جوون (منظور جوان نیست، منظور جووونه) بشم. 

شلوارها به کنار، تنگ ترین دامن هام هم دور کمرم میچرخن. حس خوبیه ولی موندم با لباس هایی که همه بهم گشاد شدن چه کنم. 

یه زمانی فکر میکردم اون شلوار کرمی که اندازه ام بشه چه ذوقی کنم. حقیقتا زیاد ذوق نکردم چون نمه نمه بهش نزدیک شدم. رسیدن اینجوری هاست ذوقش کمه چون زحمتش رو‌کشیدی. برا همینه که از دست دادن دردش تا کجاتو میسوزونه اما شادی به دست آوردن هیچ تو اون حد و اندازه ها نیست. چون از دست دادن معمولا یهویی و پدرصلواتی گونه است. اما به دست آوردن ذره ذره است و بابت هر میلیمترش فلانت فلان شده. 

اگه شما بلدین غیر از مرغ و‌ماهی و تخم مرغ من از کجا پروتیین بزنم بر بدن بهم بگید. به جز پودر اینا. 

رغبت نمیکنم هر روز‌گوشت بخورم.