صبح بیدار شدم، چند تا کار انجام بدم. یه دفعه از لپ تاپم یه صدای خوفناکی بیرون زد. رفتم هارد اکسترام رو آوردم به بکاپ بگیرم علی الحساب . که یهو از هارد آهنگ Until We Get There از Lucius بیرون زد.این اهنگو ده سال پیش، (چقدر راحت این روزها آدم می‌گه ده سال پیش) گوش میدادم و برام پر از معنی بود. فکر میکردم نفرین شده است. چون هربار فکر میکرپم it’s the time و آهنگ رو کوش میدادم تایمش نبود و تو ذوقم میخورد. بعد دست از سر آهنگه برداشتم. الان که گوش دادم دیدم تموم اون چیزایی که میخواستم شده و البته هرگز هم وقتش نشد.
اما نکته اش این نبود.
الان جایی هستم که دوباره آهنگه برام پر از معنیه ولی یه چیزیو بلدم. اینکه هیچ وقت وقتش نمیشه وقتش بوده و هست.