نوشته های بی‌ ملاحظه

هم سابق هم فعلی

نوشته های بی‌ ملاحظه

هم سابق هم فعلی

امروز رو مرخصی گرفتم‌. 

یکم پیش یه خرمالو خوردم و چشمامو بستم رو رفتم تو اون حیاطی که توش می‌شد از درخت خرمالو چید. 

یه لحظه هایی تو زندگی آدم ها هست که توامه با بی خیالی با تو لحظه بودن با آفتاب رو رو پوست حس کردن با اون طعم گیلاس کیارستمی، با اون حسی که میدونه آینده هنوز خیلی دوره و هنوز وقت هست… اونا یه بار به جون آدم نشستن و انگار راه رهایی آدم تو بقیه عمرش هستن. 


صبح ها زنگ میزنم خونه و با هر دوشون حرف میزنم. این کار رو برای اونا نمیکنم. به خاطر خودمه. حس کنم خوبم. حس کنم کارم درسته.